Waarom trekken sommige mensen direct de aandacht als ze ergens binnenkomen en vallen anderen je na een uur nog niet op? Dat heeft te maken met een hoge status. Bij iedere presentatie is het belangrijk om je hier bewust van te zijn.
De term hoge status en lage status komt uit de psychologie. De status is hier dan de positie van iemand die hem of haar wordt toegekend. Je kunt echter ook een status aannemen. Hiermee wordt veel gewerkt in de theaterwereld. Hier kennen we vaak theaterstukken en beroemde theaterduo’s die zijn verdeeld via een hoge en een lage status. Bij een lage status neem je een meer onderdanige positie in. Die manifesteert zich door weinig oogcontact, een zacht stemgebruik met weinig of slecht volume. Er zijn bijna geen gebaren die het verhaal ondersteunen en in de lichaamstaal spreekt weinig vertrouwen doordat degene met een lage status zich bij presentaties, debatten en vergaderingen het meest veilig voelt achter een tafel of katheder. Dit in groot contrast met degene die een hoge status aanneemt. Dit is iemand die graag spreekt wat tot uiting komt door een krachtige stem, veel en duidelijk oogcontact met het publiek, een open en krachtige lichaamshouding en gebaren die het verhaal constant ondersteunen.
Uiteraard moet een spreker vooral bij zichzelf blijven. Maar vooral het besef dat je een hoge status kunt aannemen is hierbij belangrijk. Het gaat er niet om dat je een rol speelt maar dat je je bewust bent van de omgeving waar je spreekt. Dit kan de vergaderkamer zijn maar ook de Tweede Kamer. Een politicus met een hoge status valt direct meer op dan iemand die een lage status laat zien. Dat heeft direct gevolgen voor de overtuigingskracht. Alom geprezen sprekers zoals Obama, Clinton en Blair hebben allemaal een hoge status en dat gaat niet alleen over hun sociale status en aanzien. Het gaat ook over de manier waarop ze een kamer binnenkomen of het podium betreden. Ook het krachtig staan en niet heen en weer wiebelen op je voeten is een belangrijke factor bij het bepalen of iemand een hoge of een lage status aanneemt.
Een goed voorbeeld hierbij is het verschil tussen voormalig President Bush van de Verenigde Staten en premier Balkenende tijdens een bezoek in het Witte Huis. Onze premier heeft gedurende de eerste ogenblikken van de ontmoeting duidelijk een lagere status. Bij de handdruk wordt dit echter gecompenseerd.
In het algemeen kunnen we dus zeggen dat overtuigende sprekers ook vaak een hoge status hebben op het moment dat ze spreken en ergens hun opwachting maken.
